Vandaag wil ik weer met je kletsen. Dit keer over de vraag wat je van jezelf moet. Waar moet je aan voldoen om te mogen genieten en te mogen ontspannen? Waar ligt die lat bij jou? Wat zijn de voorwaarden die hierbij horen? Dit kan lastig te verwoorden zijn, daarom deel ik natuurlijk weer met je wat ik hierbij bij mezelf tegenkom.
Het vrijdagtopic, waarin je alle vragen kunt stellen, staat ook weer voor je klaar. 🙂
Klik op deze link om naar het vrijdagtopic toe te gaan.
Of klik op de onderstaande link om naar de volledige community toe te gaan:
Opslaan als favoriet
Goedemorgen, Scarlett dit is eigenlijk precies wat ik nu aan het loslaten ben. Het zoveel moeten een heel lijstje s’ochtends al hebben. Gister kwam ik erachter dat de helft van wat ik moet, rekening houden is met anderen. Het is wel goed om rekening te houden met anderen. Maar niet dat ik, daardoor mijn eigen grenzen over ga. Gister heb ik de helft van het lijstje afgehaald en een hele fijne dag gehad. Dank je wel voor je bericht 🙏🏻
Liefs, Bianca
Dat is een heel waardevol inzicht lieverd.
Precies dat.
Wat tof! <3
Deze kwam binnen, Scarlet, bedankt. Ineens kwam de oude, aangeleerde, overtuiging boven dat ik pas gelukkig mag zijn als iedereen in mijn omgeving dat is. Dus moest ik ervoor zorgen dat zij dat werden. En dat zit er nog steeds wel een beetje, al weet ik dat dit een onmogelijke eis is. Mooie reminder en ook gewoon voor meer begrip voor mezelf.
Die is ook heel herkenbaar.
Dikke knuf!
Hey Scarlet, dat lief moeten zijn herken ik wel. Ik word daar ook erg op uitgedaagd in het ziekenhuis. Donderdag was ik voor het eerst bij de diëtiste. Ze vertelde gewoon schaamteloos dat ze in mijn dossier had zitten neuzen en had gelezen dat het niet met iedereen klikte. Achteraf dacht ik, dat moet de medisch psycholoog zijn geweest. Ik heb zelf alleen dat verslag nooit gelezen. Vond het vreselijk daar. Ze zaten ook beiden op precies dezelfde plek in het ziekenhuis.
Dan blijf ik ook vriendelijk. Maar thuis zit het me enorm dwars. Het lukt me nog steeds niet om er op dat moment wat van te zeggen. Dat gaat inderdaad wel ten koste van mijn geluk. Bedankt voor het voorbeeld. Wat zoiets hardnekkig kan zijn hé?
Zo herkenbaar dit. En ook erg naar.
Ikzelf voel me soms in de situaties machteloos (dus daar zit het hem vaak in), omdat je komt om geholpen te worden en eigenlijk geef je je macht (over jezelf) uit handen. In zoverre heb ik dat wel al uitgedokterd 🤣 Maar dan nog de volgende stap en er op dat moment op een juiste manier op te (kunnen) reageren. Door inderdaad dit soort dingen, heb ik grotendeels vertrouwen in instanties (maatschappelijk werk, ziekenhuizen etc etc) verloren. Het is een heel proces en ben ook nog niet waar ik wil zijn, want ook ik kom dan thuis (of als ik aan het bellen was, nadat verbinding verbroken is) en denk “ik had… dit of dat moeten zeggen of dit of dat moeten vragen etc. etc.” Vaak schrijf ik ook dingen op als ik ergens naartoe moet wat bv. medisch is, zodat ik in ieder geval de vragen die ik heb kunnen worden beantwoord. Zelfs dan kan het nog voorkomen dat je overbluft wordt en je thuis nog zoiets hebt van…. ‘huh… wat nu weer, waarom…….!?!?!’.
Veel succes Stephie en weet dat je dus niet alleen dit hebt.
Dank je Limesha. Altijd fijn om te lezen als andere het herkennen. Al is het voor jou natuurlijk ook niet fijn. Ik zit hier al best lang mee te worstelen. Het is misschien niet alleen de macht uit handen geven, maar dat je ook gewoon als gelijkwaardige behandeld wil worden. En in bijvoorbeeld zo’n ziekenhuis lopen ook mensen met een bepaalde attitude, meningen oordelen. En ik ben zeker niet vrij van oordelen, maar ik probeer er wel aan te werken.
Afgelopen week zag ik een podcast van de Begrenzers (Krispijn en Ruesink). Ik weet niet of je ze kent? Met Joris die in een sekte heeft gezeten. Ik kende Joris en zijn verhaal al. Op een gegeven moment was Joris de treiteringen van de sekteleider zo beu. Het was zo opgestapeld en toen was het ineens genoeg. Natuurlijk niet helemaal vergelijkbaar met mijn situatie. Maar het verhaal kwam nu weer erg binnen. Ook een voorbeeld van Krispijn, die zo goed zijn grens kon aangeven bij een leraar. Ik hoop dat ik ook dat punt een keer bereik. Misschien heeft het bij mij ook wel te maken met zelfrespect en zelfliefde. Nog werk aan de winkel.
Er is altijd werk aan de winkel. Als je dit onder de knie hebt, dient het volgende zich al aan. 😜
En het verlangen als gelijkwaardig te worden behandeld klopt ook. Maar velen vinden wat ze doen en wie ze zijn beter dan de ander. Dat is zelfs onder dokters en verpleegkundigen en schoonmakers. De een vind zich dan ook vaak beter dan de ander, terwijl je allen nodig hebt om het voor elkaar te krijgen. Een chirurg is niks waard als zijn operatiekamer niet schoon en steriel is bijv.
In principe oordelen we allemaal, maar VERoordelen, dat is een ander verhaal.
Ken de podcasts niet, want luister eigenlijk geen podcasts. Maar goed dat je er wat voor jezelf uithaalde. De les in alles is inderdaad de zelfliefde, respect voor jezelf en je grenzen daardoor goed kunnen bewaken. Als je jezelf nl. waardevol vindt, dan zul je ook eerder zeggen… heee hoooo stop, niet verder… dit stopt nu hier, want dit vind ik niet fijn/acceptable etc. etc.
En een besef was voor mij jaren en jaren ook een soort doorslagpunt, een AHA moment. Jij bent zelf verantwoordelijk voor je eigen leven en dat betekend dat je niet afhankelijk moet voelen (terwijl in sommige situaties dat ook wel weer is, maar gaat om het voelen) van anderen. Als deur A niet past of niet goed is, dan op zoek naar deur B. Zeker bij instanties e.d.
Wat kleine stapjes kunnen zijn, dat als je die diëtiste weer hebt, aan te geven wat die opmerking met je deed. En dat dit je geen fijn gevoel gaf. EN waarom ze het eigenlijk deed en ook waarom ze het naar je toe uitte (want wat was haar bedoeling daarmee, wat voor doel wilde ze daarmee bereiken?). Soms kan dat zeer verhelderend zijn.
Zelfrespect en zelfliefde is iets om inderdaad aan te werken. Bij mij heeft dit ook lang geduurd, maar komt vast goed bij je.
Toi Toi
O ja.. dat het nu weer bij me naar boven komt, zie ik als een testmoment, in hoeverre ik dit al geleerd heb. Want als je het op een gegeven moment geleerd hebt, word je toch nog af en toe even getest of je het nog kunt of weer aandacht aan dient te besteden.
Dus… kan ik nu mijn grenzen bewaken in de situatie met ziekenhuis en regelzaken waar je dan toch de ander bij nodig hebt.
Ik weet wel dat als iemand dwars ligt, deze altijd nog een collega heeft of iemand boven zich, dus als het de spuigaten uitloopt, is dat ook nog altijd een mogelijkheid. En als je je best doet en je wordt echt klem gezet en wordt niet naar rede geluisterd, dan is er altijd nog mogelijk een klacht in te dienen, al zal dat vaak niet echt wat uitkomen, maar dan worden ze wel zelf voorzichtiger.
Dit gebruik ik als allerlaatste middel en heb ik in verleden weleens moeten gebruiken en ook aangegeven dat die persoon niet meer wil zien of spreken. Die persoon dacht zelf dat ze almachtig was, maar daarna durfde ze me niet meer aan te kijken en was die air die ze had, wel weg (in ieder geval naar mij toe). Daarom gebruik ik dit alleen als het echt niet meer kan wat ze doen, want het is ook niet leuk voor hun om op matje geroepen te worden, zeg maar.
Hey Limesha, de diëtiste er de volgende keer naar vragen wilde ik ook doen. Inderdaad precies zoals je het omschreef. Vanuit hoe het voor mij voelde. Dan wordt het hopelijk ook geen strijd. Er is inderdaad altijd wel werk aan de winkel:) Dit thema komt nu bij mij zo vaak terug. Het vraagt nu wel om aandacht. Fijn ook om even jouw visie te lezen. Ik vind het ook heel belangrijk, zoals je schrijft, diegene die de operatiekamer schoonmaakt is net zo belangrijk als de chirurg. Liefs, Stephie
Toi toi.
Je bent het waard dat er naar je geluisterd wordt en je met respect behandeld wordt. 😘 Eentje om te onthouden. 😉
Phoe ik zou daar ook echt niet oké mee zijn.
Ik vind het heel knap dat je dan zo vriendelijk blijft. <3
Moeten om het moeten, om maar bezig te blijven (en dus niet te hoeven voelen), dat was een hardnekkige bij mij. Ik had ook een lijst voor een dag die volledig onmogelijk was om diezelfde dag af te ronden, en ik sacherijnig aan het einde van de dag. Mijn man gaf mij dit terug, mede omdat dit de sfeer in huis niet zo bevorderde. Dat was al een inzicht hoe ik mijzelf ongelukkig maakte, en mijn omgeving ook.
Nu, jaren later, heb ik in mijn agenda zaken gepland staan en ik kijk per dag hoe dat gaat. Met compassie: is dit nu een goed idee? Kan het ook op een ander moment? Soms gaat het mijn man en mij samen aan, dus dan bespreek ik dit met hem. Ook schoonmaken: ik hou van een schoon huis en dat het opgeruimd is. (genieten!) Maar dat gaat nu niet meer ten koste van alles. Ik verzamelde energie om het te gaan doen, ik vind het totaal niet leuk om te doen namelijk, ik maakte schoon als Hurricane Eef en knalde door het huis heen, de katten vluchtten de kelder in. Daarna was ik helemaal kapot. Dus schoonmaken heb ik opgedeeld (niet meer alles in één keer, tenzij ik denk, waarom ook niet) en doe ik vanuit rust, wanneer het kan en goed voelt. De katten blijven nu lekker liggen en moet ik zelfs even wegsturen om de bank even te stofzuigen.
Altijd interessant wat de oorzaak is van ´moeten´ 😉
Dat lijkt me zo’n waardevol maar ook best pittig inzicht.
Wat een gave shift!
Gaaf ook he hoe katten het spiegelen. 🙂
😉 zeker mooie shift, en iedereen is blij, haha!
Video affirmatie: “Ik leef vanuit flow. Alles gaat helemaal vanzelf.”
Ik denk dat ik deze echt tig keer moet herhalen. 😉 Zou nl. lekker zijn dat alles vanzelf zou gaan.
Wat ik van mezelf moet? Beter mijn eigen grenzen aangeven. Dat is nog iets waar ik erg mee stoei. Omdat ik ook een hekel aan ruzie heb, kunnen mensen dus ook snel over mijn grenzen gaan (en ja… ik weet dat je dit dan zelf toelaat, maar soms is de reactie niet gelijk daar om dit tegen te gaan).
Wat ik ook moet van mezelf. De financiën op orde te houden en zorgen dat ik niet in schulden kom. Dat is er een die zelfs gestoeld is op een trauma van vroeger dat men thuis steeds daarmee stoeiden en ik heb mezelf voorgenomen, dat ik niet in schulden wil komen, want dat is makkelijker dan er weer uit te komen. Dus zorg ik zo goed mogelijk om geen schulden te hebben/krijgen. Dus dat betekend dat je eigenlijk bijna bij alles afweegt of het financieel wel kan en/of nodig is.
Bij uit eten/lunchen gaan bijv. Dat is echt een pittige voor me, zeker met de huidige prijzen. Dus dat kan ik dan ook niet echt relaxt doen. Zelfs niet als een ander betaald, want dan heb ik vaak nog zoiets van… niet te duur nemen/uitkiezen (je wilt die ander niet belasten met hoge kosten bijv), of……
Maar ben dit langzaam aan het leren en loslaten, dat als een ander je meeneemt/trakteert, dat je dan gewoon mag nemen wat je wilt en dat je het waard bent of gewoon te mogen kiezen. Tenslotte neemt iemand je mee.
Met een oude schoolvriendin ga ik heel soms lunchen en betalen we ieder voor onszelf. We kijken dan naar bijv. Social Deal of Groupondeals. Dus dan heb je soms leuke dingen die dan nog betaalbaar zijn.
Soms lijkt het me heerlijk om gewoon alles los te kunnen laten en gewoon gaan eten waar je wilt en bestellen wat je wilt en zo vaak als je wilt, zonder daar een soort van schuldgevoel van te krijgen dat je dat geld voor/aan jezelf besteed hebt. Ik troost me maar met de gedachten dat velen rond moeten komen en dit ook niet kunnen en die paar die dit wel kunnen dat die eigenlijk niet weten hoe blij ze daarmee mogen zijn, omdat niet iedereen dit kan.
Geld uitgeven is makkelijk. Bij elkaar houden is moeilijker (zeker als je ook veel onkosten hebt vooral ziektekosten bijv.). Maar ik breng het er goed vanaf…. rekeningen worden betaald, geen schulden en zo af en toe een verwenmoment.
En ik zeg dit niet omdat men me dan zielig moet vinden, want dat hoeft zeker niet. Ik red het prima en hier meedoen is een traktatie voor mezelf en gun ik mezelf ook.
Daar gaan we gewoon voor, dat alles steeds meer vanzelf gaat.
Dat is een dubbele inderdaad, die grenzen. Grenzen is denk ik ergens ook weer samenwerken met anderen en dat gaat weer niet met iedereen.
Je bent dus heel goed bezig. 🙂
Precies. Dit is een hele puzzel en het zou zo fijn zijn als dat niet meer zou hoeven (voor iedereen).